W 1964 roku odbył się dziewiąty Konkurs Piosenki Eurowizji, który miał miejsce 21 marca w Kopenhadze w Danii, będąc pierwszą edycją tego wydarzenia rozgrywaną w regionie nordyckim. Impreza odbyła się w Tivoli Concert Hall, rok po pierwszym zwycięstwie Danii w Eurowizji dzięki utworowi "Dansevise" w wykonaniu Grethe i Jørgena Ingmanna.

Uczestnicy i znaczące debiuty

W konkursie po raz czwarty z rzędu wzięło udział szesnaście krajów. Kluczowym momentem był debiut Portugalii, reprezentowanej przez António Calvário z utworem "Oração," który oznaczał pierwsze wystąpienie kraju i stał się jednym z pierwszych uczestników, który nie zdobył żadnych punktów, obok Niemiec, Szwajcarii oraz Jugosławii.

Innym znaczącym debiutem był austriacki piosenkarz Udo Jürgens, który wykonał „Warum Nur, Warum?” i zajął szóste miejsce. Jürgens reprezentował Austrię również w 1965 i 1966 roku, wygrywając konkurs w 1966 roku z piosenką „Merci, Chérie”.

Szwajcarię reprezentowała Anita Traversi, biorąca udział w konkursie po raz trzeci i ostatni, wcześniej występująca jako chórzystka oraz solowo.

Wielka Brytania wysłała Matta Monro, znanego międzynarodowego artystę, który zaprezentował "I Love The Little Things!". Warto dodać, że Monro wydał angielskojęzyczną wersję utworu Jürgensa zatytułowaną "Walk Away", która stała się przebojem na listach przebojów.

Nowinki konkursowe i system punktacji

Hiszpania zaprezentowała pierwszą w historii Eurowizji grupę – trio Tim, Nelly i Tony wykonało piosenkę "Caracola", jednak na mocy regulaminu jedynie Nelly zaśpiewała solowo, podczas gdy pozostali udzielali wsparcia wokalnego.

Holandię reprezentowała Anneke Grönloh, uznawana za pierwszą wokalistkę koloru oraz pierwszą uczestniczkę urodzoną poza Europą, pochodzącą z Indonezji.

Wprowadzono nowy system punktacji, w którym jury dysponowało dziewięcioma punktami do podziału na trzy ulubione utwory: 5 punktów dla najważniejszego, 3 dla drugiego oraz 1 dla trzeciego wyboru. Nagrodą dla zwycięzcy był grawerowany srebrny medal.

Pierwsze zwycięstwo Włoch w Eurowizji

Włochy odniosły swoje pierwsze zwycięstwo dzięki 16-letniej Giglioli Cinquetti i jej utworowi "Non Ho l’Età." Cinquetti ustanowiła wtedy rekord jako najmłodsza laureatka konkursu, który utrzymał się do 1986 roku. Wyprzedziła rywali z imponującą przewagą, zdobywając 49 punktów.

Gigliola powróciła na scenę Eurowizji jako uczestniczka w 1974 roku, gospodyni konkursu w 1991 roku oraz artystka występująca w przerwie programu w 2022, upamiętniając swoją zwycięską piosenkę z 1964 roku.

Odkrycia archiwalne i działania na rzecz zachowania historii

Z uwagi na ówczesne ograniczenia technologii telewizyjnej, nie zachowały się pełne nagrania wideo z konkursu 1964, co nadało mu legendarny status „zaginionej” edycji. Niedawno, dzięki archiwom duńskiego nadawcy DR oraz współpracy z fińskim nadawcą Yle, odnaleziono i udostępniono na oficjalnych platformach Eurowizji wcześniej zaginione nagrania wykonania Giglioli Cinquetti.

W kwietniu 2026 roku Eurowizja zainicjowała globalną kampanię mającą na celu odnalezienie brakujących nagrań najwcześniejszych edycji, w tym z lat 1956 i 1964, licząc, że fragmenty lub pełne materiały mogą nadal istnieć w prywatnych zbiorach lub archiwach.

To nowe spojrzenie na Kopenhagę z 1964 roku dostarcza fanom unikalnych informacji dzięki archiwalnym zdjęciom, historiom artystów, szczegółowym danym dotyczącym głosowania oraz odnowionej wartości jednego z najważniejszych konkursów Eurowizji w historii.