Het Eurovisie Songfestival van 1964, de negende editie van het evenement, vond plaats op 21 maart in Kopenhagen, Denemarken, en was daarmee de eerste keer dat het festival in de Noordse regio werd gehouden. Het evenement werd georganiseerd in de Tivoli Concertzaal, precies een jaar nadat Denemarken voor het eerst het Eurovisie Songfestival had gewonnen met "Dansevise" van Grethe en Jørgen Ingmann.

Deelnemers en Opvallende Debuten

Zestien landen namen voor het vierde achtereenvolgende jaar deel. Een belangrijk hoogtepunt was de debuutoptreden van Portugal, vertegenwoordigd door António Calvário met het lied "Oração," waarmee het land voor het eerst deelnam en een van de eerste deelnemers werd die nul punten kregen, samen met Duitsland, Zwitserland en Joegoslavië.

Een ander opmerkelijk debuut was de Oostenrijkse zanger Udo Jürgens, die "Warum Nur, Warum?" ten gehore bracht en op de zesde plaats eindigde. Jürgens zou Oostenrijk daarna nogmaals vertegenwoordigen in 1965 en 1966, waarbij hij in 1966 het festival won met "Merci, Chérie."

Zwitserland werd voor de derde en laatste keer vertegenwoordigd door Anita Traversi, die eerder als achtergrondzangeres had opgetreden en Zwitserland solo had vertegenwoordigd bij eerdere edities.

Het Verenigd Koninkrijk stuurde Matt Monro, een internationaal bekende artiest, die "I Love The Little Things!" zong. Monro bracht opmerkelijk genoeg een Engelstalige cover uit van Jürgens' lied, getiteld "Walk Away," dat een hit werd in de hitlijsten.

Innovaties in het Festival en Puntentelling

Spanje introduceerde de eerste groep op Eurovision, een trio genaamd Tim, Nelly en Tony met het lied "Caracola," hoewel door regels alleen Nelly de leadzang mocht verzorgen, terwijl de anderen achtergrondzang deden.

Nederland werd vertegenwoordigd door Anneke Grönloh, bekend als de eerste artiest met een kleurtje op het Eurovisiepodium en de eerste geboren buiten Europa, namelijk in Indonesië.

Er werd een nieuw stemsysteem geïntroduceerd waarbij de jury negen punten had om te verdelen over hun top drie: vijf punten voor hun favoriet, drie punten voor de tweede keuze en één punt voor de derde. De winnaar kreeg een zilveren medaille met inscriptie als prijs.

Italiës Eerste Eurovisie Overwinning

Italië behaalde zijn eerste overwinning dankzij de toen 16-jarige Gigliola Cinquetti en haar lied "Non Ho l’Eta." Cinquetti vestigde toen het record als jongste winnaar, een titel die ze behield tot 1986. Ze won met een aanzienlijke voorsprong van 49 punten.

Gigliola keerde later terug naar het Eurovisie Songfestival als deelnemer in 1974, als gastvrouw in 1991 en als intervalact in 2022, ter ere van haar winnende lied uit 1964.

Archiefontdekkingen en Behoudsinspanningen

Door de beperkte televisietechnologie van die tijd werden aanvankelijk geen volledige videoregistraties van het festival van 1964 bewaard, waardoor deze editie een legendarische status kreeg als 'verloren'. Recentelijk is, dankzij de archieven van de Deense omroep DR en het werk van de Finse broadcaster Yle, verloren beeldmateriaal van Gigliola Cinquettis winnende optreden teruggevonden en beschikbaar gesteld op de officiële Eurovision-kanalen.

In april 2026 lanceerde Eurovision een wereldwijde campagne om ontbrekende registraties van de vroegste edities, zoals 1956 en 1964, te traceren in de hoop dat er nog fragmenten of complete opnames bestaan in privécollecties of andere archieven.

Deze hernieuwde blik op Kopenhagen 1964 biedt fans nieuwe inzichten met archieffoto's, achtergrondverhalen over artiesten, gedetailleerde stemgegevens en een hernieuwde waardering voor een van de meest historische Eurovisie-edities.